در بابِ افتادنِ دو-زاری

ذهن ایده‌آل گرا، ذهن خطرناکی ست. خیلی خوب می دانم در مورد چه حرف می زنم چون یکی از خوب خوبهاش رو دارم و سالهاست دارم باهاش دست و پنجه نرم می کنم. گاهی شدیداً در موضع درگیری بوده ایم و گاه کج دار و مریض. گاه به صلح و گاه به جنگ. خودم و ذهنم را می گویم! حداقل بعد از اینهمه تلاش و مجاهدت، با این موضوع که این دعواها و آشتی ها هرگز تمامی ندارد، به صلح و پذیرش رسیده ام. برگردیم به موضوع اصلی.. به خطرناک بودن ذهن ایده آل گرا: تصویری، خواسته ای توی ذهن ایده ال گرا هست که انتزاعی ست و به لحاظ ایده آل بودنش و غیرایده آل بودن دنیای واقعی، عینیت پیدا نمی کند. در برخورد با آدمها و رخدادها، در تجربه های جاری، ذهن ایده آل گرا، اگر دو-زاری اش نیفتاده باشد، دو جور عمل می کند؛ یا آبش با هیچ کسی توی هیچ جوبی نمی رود چون نمی تواند شکاف میان ایده آل انتزاعی و واقعیت عینی را درک کند، یا از فرد، موقعیت، تجربه جاری تصویری موهن می سازد تا حد امکان نزدیک به ایده آل ذهنی ش و خدا می داند چقدر دور از واقعیت آن جریان. لزومی به تشریح عاقبت این دو مسیر نیست و اینکه هرکدام به کدام جاده خاکی و بیغوله ختم می شوند. دو-زاری را دریابیم!

/ 1 نظر / 108 بازدید
corona

از ذهن ایده آل گرای خودم ترسیدم. [اضطراب] راست میگی..[متفکر]